شمارش معکوس برای استعفای استارمر؛ گزینه‌های جانشینی نخست‌وزیر بریتانیا چه کسانی هستند؟

چهار تن از وزرای دولت بریتانیا روز سه‌شنبه با اعلام سلب اعتماد از رهبری استارمر، از سمت خود استعفا دادند.

اگرچه کی‌یر استارمر در جلسه کابینه تاکید کرده که استعفا نخواهد داد، اما شکست سنگین حزب کارگر در انتخابات محلی اخیر و جنجال‌های مربوط به انتصاب پیتر مندلسون، جایگاه او را بیش از هر زمان دیگری متزلزل کرده است.

اکنون بیش از ۸۰ نماینده حزب کارگر خواستار کناره‌گیری او یا دست‌کم تعیین جدول زمانی برای انتقال قدرت هستند.

اما اگر استارمر سقوط کند، چه کسی کلید داونینگ استریت را به دست خواهد گرفت؟ در اینجا نگاهی به چهار مدعی اصلی می‌اندازیم:

اندی برنهام؛ ستاره محبوب شمال

اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ، در حال حاضر محبوب‌ترین چهره حزب کارگر در میان افکار عمومی بریتانیاست.

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که او با ۳۵ درصد محبوبیت، بسیار جلوتر از استارمر با ۱۹ درصد قرار دارد. با این حال، برنهام با یک چالش فنی بزرگ روبروست؛ او برای نخست‌وزیر شدن باید عضو پارلمان باشد.

این بدان معناست که او باید از سمت شهرداری استعفا داده و در یک انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شود. با وجود این مانع، چهره‌های با نفوذی مانند صادق‌خان، شهردار لندن، و آنجلا رینر از بازگشت او به پارلمان حمایت کرده‌اند.

برنهام با سابقه وزارت در دولت‌های قبلی، به عنوان کسی شناخته می‌شود که توانایی منحصر‌به‌فردی در جذب آرای مناطق شمالی بریتانیا دارد.

وس استریتینگ؛ تکنوکرات میانه‌رو

وزیر بهداشت فعلی بریتانیا، یکی دیگر از گزینه‌های جدی است. استریتینگ برخلاف استارمر، توانسته است عملکرد خود در وزارت بهداشت را به شکلی ملموس و قابل درک برای مردم به نمایش بگذارد.

او در دو سال گذشته بر دیجیتالی کردن سرویس سلامت همگانی تمرکز کرده و وعده داده است که صف‌های طولانی انتظار را تا سال ۲۰۲۹ کاهش دهد.

استریتینگ به عنوان نماینده جناح میانه‌رو یا حتی مرکز-راست حزب کارگر شناخته می‌شود و توانایی او در مدیریت خدمات عمومیِ بحران‌زده، نقطه قوت اوست.

آنجلا رینر؛ چهره اصیل جناح چپ

معاون سابق نخست‌وزیر، همچنان یکی از چهره‌های محبوب در میان اعضای بدنه حزب و نمایندگان جناح چپ است.

رینر که در سپتامبر گذشته به دلیل جنجال‌های مربوط به مالیات خانه شخصی‌اش از سمت خود استعفا داد، از نظر بسیاری از بریتانیایی‌ها چهره‌ای «واقعی» و قابل اعتمادتر از سیاستمداران سنتی است.

با اینکه پرونده مالیاتی او همچنان مانند سایه‌ای بر سرش سنگینی می‌کند، اما اگر تحقیقات دولتی او را تبرئه کند، رینر به یکی از جدی‌ترین رقبای رهبری تبدیل خواهد شد.

اد میلیبند؛ سیاستمدار کهنه‌کار و گزینه موقت

رهبر سابق حزب کارگر و وزیر فعلی امنیت انرژی، نام دیگری است که این روزها زیاد شنیده می‌شود. میلیبند به دلیل محبوبیت میان اعضای حزب و تسلط بر سازوکارهای دولتی، گزینه‌ای قابل اتکا محسوب می‌شود.

بزرگترین نقطه ضعف او شکست در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۵ است. با این حال، تحلیلگران معتقدند میلیبند می‌تواند به عنوان یک «نامزد موقت» عمل کند؛ کسی که حزب را تا انتخابات بعدی هدایت کند تا فرصت کافی برای بازگشت اندی برنهام به پارلمان فراهم شود.

مسیر پیش رو

طبق قوانین حزب کارگر، هر نامزدی برای به چالش کشیدن رهبری فعلی، به حمایت حداقل ۲۰ درصد از نمایندگان پارلمان (۸۱ نفر) نیاز دارد.

اگر چنین چالشی آغاز شود، سرنوشت نخست‌وزیر آینده را نه تنها نمایندگان، بلکه اعضای حزب و اتحادیه‌های کارگری تعیین خواهند کرد.

در حالی که استارمر تلاش می‌کند کشتی توفان‌زده دولت خود را آرام کند، مخالفان او در حال آماده شدن برای یک رقابت تمام‌عیار هستند.